مدتیه به توصیه یکی از دوستان کتاب مدیریت علمی الوانی رو دست گرفتم. کتاب خوبیه به خصوص وقتی سیستمهای مدیریتی استاندارد رو با نمونه های عینی کشور مقایسه می کنی می بینی که با هیچ کدوم تطابق نداره.
تازه نوع مدیریت بخش خصوصی از نوع اختاپوسیه.
(امروز مرخصیم. اینم از مزایای کار کردن با بابا ست.)
پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود و به ماهی نگاه می کرد و می گفت :"سقف قفست شکسته ؛ چرا پرواز نمی کنی؟"
همیشه تو ایران اولین بودن در زمینه ارایه خدمات مهمه نه کیفیت. از 6 دارم تلاش می کنم یه بلیط بگیرم میگه به علت ترافیک شبکه امکان پذیر نیست(ترافیک اونم 6 صبح). تازه برای گرفتن بلیط 2 ساعت قبل پرواز باید فرودگاه باشی.
خیلی وقته ننوشتم. شاید دلیلش این بود که یه نوع رخوت وجودمو گرفته بود. اما حالا اون حالت از بین رفته. به این نتیجه رسیدم تصمیمهام رو در لحظه عملی کنم.
راستی دست علی دوست خوبم هم درد نکنه که با تمام گرفتاریهاش اینجا رو روبه راه کرد.