دردانه

اين چند روز خيلي اتفاقات جالبي افتاد كه به نظرم هر كدومشون مي تونست موضوع خوبي برا نوشتن باشه اما از سر شب دارم خودمو مي كشم يادم بياد چه اتفاقاتي بودن كه بهم ايده دادن هيچي يادم نمياد.
عاشقي هم بد درديه .وقتي مياد فراموشي هم مياره.فراموشيشم اونقدر شديده كه حتي يادم نمياد عاشق كي شدم.البته بر اساس منطق كلاسيك اينجوري مي شه:هر انساني كه عاشق است پس فراموشي هم دارد.بر اساس فازي بايد ببينيم ديدگاهتون نسبت به ميزان عشقي و ميزان فراموشي چيه .يعني بايد حتما"آدم عاشق رو مشاهده كنيدو از گزاره نتيجه بگيريد چه ميزان فراموشي داره.(راستش خودمم نفهميدم چي شد)

ميزان عاشقيم الآن كم شد چون يه موضوع يادم آمد.هميشه يه ضرب المثل كه مادر تكرار مي كنه،مي گه:آدما نون دل و نيتشون رو مي خورن.يه همكلاسي دانشگاه داشتم كه آخر مشهدي كلك بود .همه كاري واسه پاس كردن درساش مي كرد همين قدر بگم كه پروژه يكي از دوستاي من رو به اسم خودش فروخت.حالا عروس شده.زن يه هفت خط تر از خودش.رفتن دو تايي شام بيرون پسر به بهانه اينكه كيف پولش يادش رفته پول نداده.بعد هم برا خريد حلقه به دختره گفته بريم يه ست 70 تومني بگيريم نفس عمل مهمه .به نظرم قيمتش مهم نيست اما خب ديگه............

ارسال توسط alie در 23:21 | لینک ثابت | نظرات (1) | دنبالک ها (0)

كاش هيچ وقت بزرگ نمي شدم.كاش مي تونستم بچه بمونم،اون وقت ديگه اينقدر رفتارهام و كارهام زير ذره بين نبودن،مرتب برام سمينار فوايد ازدواج رو توسط اساتيد مختلف و از ديد گاههاي مختلف برام برگزار نمي كردن.
مي دونم كه اين اي كاش ها فقط افسوسه ،البته از اين كه بزرگ هم شدم خيلي ناراضي نيستم.فقط از خدا مي خوام هر چي خودش صلاح مي دونه همون شه و كمكم كنه تا ياد بگيرم صبورتر باشم.

ارسال توسط alie در 00:12 | لینک ثابت | نظرات (0) | دنبالک ها (0)

از اون درساست كه خيلي دوستش دارم اما پروژه هاش پدرم رو در مياره اما چون دوست دارمش حتي حاضرم براش تا 3 نصفه شب بيدار بمونم رو پروژهاش كار كنم.ديشب تازه مطلب نصب كردم .اما برا اين يكي پروژه نمي رسم ازش استفاده كنم .چون اول نرونهام رو بايد آموزش الگو مطلب بدم بعد انتظار هدف مورد نظر رو داشته باشم.
جالب اينجاست كه توهر رشته اي كاربرد داره اين شبكه عصبي.چند شب پيش با دوستم كه عمران خونده صحبت كردم،شانسي بهش گفتم يه سري ايراد تو شبكه عصبي دارم و ايريداتم رو گفتم كامل برام اشكالم رو رفع كرد(البته بعد يه بحث 10 دقيقه اي پاي تلفن).

ارسال توسط alie در 00:53 | لینک ثابت | نظرات (1) | دنبالک ها (0)

يعني به همين سادگيه.اينقدر مرز شوخي و جدي نزديكه يا من خيلي احمقم.هر چي دوست داشت گفت،هر توهيني خواست كرد 3 روز بعدش هم گفت همش شوخي بوده ،تو جدي گرفتي.نمي دونم شايد هنوز براي درك اين مسايل خيلي بچه ام،شايدم مسايل رو خيلي جدي گرفتم نمي دونم .فقط مي دونم كه نمي دونم....

ارسال توسط alie در 23:19 | لینک ثابت | نظرات (1) | دنبالک ها (0)

چقدر خوبه كه تو اين دنيا 3،4 نفري هستن كه باهاشون راحتم و دردم رو مي فهمن،به حرفام گوش ميدن و مرهم زخمام مي شن.
هميشه بودنشون بهم آرامش ميده.امروز هم رفتم پيش يكي از همرازهام و هر چي تو دلم بود رو بهش گفتم .الآن احساس آرامش مي كنم.

ارسال توسط alie در 00:04 | لینک ثابت | نظرات (3) | دنبالک ها (0)

نمي دونم تا كي مي خوان چشماشون رو ببندن و زحمتهاشو ناديده بگيرن.آخه اونا كه حتي يه سر سوزن براي اينكه اون به اينجا برسه زحمت نكشيدن پس چرا حالا كه اون همه جوره خودشو فداي اونا كرده حتي حاظر نيستن تحمل كنن كه اون يه كم هم براي خودش داره زندگي مي كنه.يعني اينا واقعا"لايق واژه پدر و مادر هستن.پدر و مادري كه فرزندخلفشون براي آرامش اونا آرزوي مرگ خودش رو جلوي چشماشون كرد.
من كه وقتي تو فرودگاه مشهد بدرقه اش كردم،خيلي خودم رو كنترل كردم كه گريه نكنم تا ته مونده خوشي كه تو وجودش مونده بود رو از بين نبرم.اما الان سه روزه كه خوراك خودم اشكه.

ارسال توسط alie در 22:03 | لینک ثابت | نظرات (0) | دنبالک ها (0)